Hadde eg vore ihuga truande, ville eg vore plagsam. Store deler av livet mitt brukar eg nemleg på å prøva å få andre til å lika det eg sjølv likar. Ta musikk, til dømes. «Høyr», kan eg seia. «Held berre kjeft og høyr». Så set eg på eit stykkje med Iris Dement eller Jerry Jeff Walker eller Ozark Mountain Daredevils eller Jeremy Pinnell. Og når stykkjet er ferdigspelt, ventar eg at den som eg har velsigna med min musikk, skal kasta seg om halsen min i ekstase og vera frelst.

Dette gjer eg som ein diverre altfor lågmælt protest mot alt det mølet som i dag blir framført. Lettvint døgnfloge-musikk som går inn det eine øyret og ut att det andre. Inkjeseiande datalyd som av ein eller annan ubegripeleg grunn, sel som hakka møk og gjer gutekvelpar til millionærar over natta.

Eg vil så gjerne visa dei ei anna verd, ei alternativ sanning. Mi sanning. Det er himmelropande ufortent at Jerry Jeff Walker, ein 74 år gammal singer-songwriter frå Texas med 33 album og ein enorm musikkskatt på samvitet, skal måtta leva i skuggen av Beyoncé og Jay Z og Marcus og Martinus og kva dei no heiter. At mannen bak «Mr. Bojangles» ikkje skal ringja ei einaste bjølle hjå oppveksande slekter. At ekte gåverikdom ikkje blir verdsett.

Svært få kastar seg om halsen min og erklærer seg som frelste. Det fortel ikkje at eg tek feil, berre at folk ikkje veit sitt eige beste. Misjonen held fram.