Eg er redd. Livredd. Dei skriv at det går til helvete. Grønt skifte, me skal leve av sol, bølgjar og forhåpningar.

Noreg kan samanliknast med ei ein god fotballspelar på hell. Nett no kjem eg ikkje på nokre norske fotballspelare som har vore god – og er på hell.

Men gode fotballspelarar på hell får ein viss medkjensle. Dei ønskjer å forlenge kontrakten, halde fram med det som dei likar. Det som dei kan og det som dei tener pengar på. Akkurat slik som Noreg burde gjere.

Om eg var Noreg, ville eg sett på meg sjølv som ein god fotballspelar på hell. Med ein slagkraftig høgrefot. Ein høgrefot som er representert av eit Vestland med olje og gassinntekter så det monnar. Til heile familien. Faktisk ein så god høgrefot at ein kan fora ein heil nasjon med sjukeheimar, kontantstønad og pengar på bok.

Om eg var Noreg, og skulle sett på meg sjølv som ein god fotballspelar på hell, ville eg sett at det var litt tynt i toppen. Samstundes ville prøvd å halde fram med det som eg var god på – høgrebeinet mitt. Eg ville tynt det til yttarste. Heilt nere i tåen skal det og skje noko. I dette tilfellet det ein omtaler som Sørlandet. Akkurat nå verkar det som om dei er plaga med stein i skoen. Arbeidsplassar av høgrebeinsutstyr forsvinn fordi andre utanlandske fotballspelarar på hell ikkje treng meir utstyr.

Einkvar god fotballspelar, også dei på hell treng ein god fot å stå på. Ein venstrefot. For Noregs del det som me andre kallar Austlandet. Ein god venstrefot er ikkje å forakta. Spesielt ikkje om han står heilt i ro når du skyt.

Men om ikkje venstrebeinet spring etter høgrefoten, vert det ikkje fleire mål. Då blir det med det eine. Då vert ein hengjande med dei som aldri spelte på toppnivå. Som om eine foten står i ein myr som ein aldri kjem seg ut av, medan ein sig nedover i divisjonane.

Om eg var Noreg og såg på meg som ein god fotballspelar på hell, ville eg tenkt på Nordland, Troms og Finnmark som hals og hovud. Eg ville visst at på eit tidspunkt er eg nøydde til å nytte hovudet. Det finst talvise eksempel på gode norske fotballspelarar på hell som har vert nøydde til å nytte hovudet. Utan særleg hell.

Utan hovudet og verksemd i toppen forvitrar ein sakte men sikkert. Dei et deg opp frå innsida.

Eg trur at eg hadde vore villig til å tenkja nytt. Tenkje annleis. Slik ein snakkar til ungane sine som veks opp. Bruk hovudet, seier me.

Ein kan ikkje fora ein heil nasjon med Omega3 i form av torsketunger og fisk. Eller solenergi når det er mørkt halve året. Eller fora ein nasjon med forhåpningar.

Midt i mellom høgrefoten og hovudet ligg magekjensla. Eller Midt-Noreg. Der driv dei produksjon av glupe hovud. Som ikkje spelar fotball. Til å spele fotball har dei egne folk som gjør. Stundom med suksess.

Til slutt vert dei gode fotballspelare på hell. Som må nytta hovudet. Slik eg ville gjort om eg var Noreg.