Are Kalvø

Sjølvsagt fniste eg også av pianoet den første gongen eg høyrde om det. Sjølvsagt er det lett å meine at det ikkje er spesielt smart å bryte sine eigne reglar, eller representere på landets dyraste restaurantar dersom du ønskjer å bli ein populær statsråd. Sannsynlegvis kunne han like gjerne ha stilt seg opp på offentleg plass og ledd hånleg av biletet av kong Olav på trikken. Eller halde 1. mai-tale der han omtalte alle frammøtte som krøtter.

MEN SÅ GÅR DET ein dag eller to, og du kan lese på førstesider at statsråden røykjer på kontoret. Og så må statsråden fortelje alle norske journalistar kva han har på brødskiva. Og så skriv ei av Oslo-avisene ein artikkel frå ein av landets billegaste restaurantar, der stamgjester og tilsette kan stadfeste med forakt mellom linjene at der har Norman aldri vore. Neidå, det er ikkje fint nok for han, det.

Og du veit at no kan kva som helst skje. Når som helst. I morgon kan det kome eit intervju med ei ekstrahjelp på ein bensinstasjon nær Normans bustad, og ekstrahjelpa stadfestar at Norman var innom ein gong og kjøpte pølse, men takka nei til menyen med brus, som er berre ei krone dyrare. «Har ikkje lyst på brus,» var den tafatte forklaringa til statsråden. «Hadde brusen kosta hundre kroner ekstra og pølsa blitt servert på eit jævla klaviatur, så hadde det nok ikkje vore nei i hans munn,» seier ekstrahjelpa.

OG SÅ KJEM det kanskje eit intervju med ein gråtande entusiast som har brukt all fritid på det billege og partyvenlege plastinstrumentet kazoo, utan at han nokon gong har fått ros eller merksemd av noko slag frå Victor Norman. «Kazoo er vel ikkje dyrt og fjongt nok for Norman,» seier entusiasten og snøftar. «Neidå, tangentar skal det vere.»

Snart kjem artikkelen om viseklubben som har gratis visekveldar ein gong i veka. «Nei, vi har ikkje sett noko til Norman her,» seier eldsjela bak klubben. «Hadde vi tatt ein tusing i cover charge, hadde han noko kome springjande med alle dei fisefine vennane sine.»

ETTER EIN DAG eller to med Norman-artiklar fekk eg same kjensla som eg får når ein litt under middels god talar grip ordet i eit bryllaup og aldri gir det frå seg igjen. Ingen har bede han gripe ordet. Han er berre ein fjern kjenning av brudeparet. Han grip ordet mest fordi han likar si eiga stemme, og fordi han ikkje har lyst til å forlate lokalet utan å ha fortalt ei historie. Han vil gjerne at gjestene skal leggje merke til han. Kanskje han får ein dans etterpå?

Talaren byrjer med å fortelje ei historie. Ei heilt grei, småartig historie med eit heilt greitt poeng. Folk humrar litt. Men talaren er ikkje fornøgd med responsen, han hadde venta noko meir. Han synest han fortener betre. Og han byrjer å fortelje stadig nye historier, stadig meir desperate, stadig meir søkte, og alle har nøyaktig det same poenget.

Han ropar høgare og høgare. Han veivar meir og meir med armane. Og han kjem til det same poenget. Kvar gong. Til slutt blir talaren sint. Usakleg og sur. Han skjeller ut alle frammøtte. Kallar brudeparet og venene deira vekkskjemte og jålete og utakknemlege.

På dette tidspunktet i talen har sjølvsagt alle gløymt at dei eigentleg syntest den første historia han fortalde var heilt grei. Det er likegyldig. Det går likevel ikkje an å vere på parti med ein slik fyr.

AKKURAT som med artiklane om Norman. Sjølv om du fniste av pianoet den første gongen du høyrde det, så går det ikkje an å vere på parti med kritikarane hans i lengda. Det går berre ikkje an.

Og det var jo ikkje det som var meininga.