Ingeborg Kristvik

Maken går ut for å henge opp presenningen medan eg vert sitjande ei stund til og sjå utover fjorden. Enno kan eg få blanke dropar under aluminiumsrøyret til å bølgje seg og danse ein magisk dans, berre med eit lite nikk ...

Dei ruglete, gamle etterkrigsglasa i vindauga har skapt ekstra bølgjer på fjorden.

Det har vore fint å sitje her og sjå ut av glas som liksom spelar med og akkompagnerer utsikta. Vinterstid har vi rett nok blitt ganske så kalde på skuldra nærast glaset. Så har vi kanskje bytta plass, og tenkt at pytt, det er sunt med eit pustande hus, vi er heldige som ikkje bur i ein hermetikkboks. Og når stormen ute har blåse ut stearinlysa på innsida har vi blitt sitjande fjetra, og storøygde. Høyrt glasa sukke og sett dei skjelve, toler dei meir no!? Men glasa har halde stand dei, gjennom vinterstormar med skybrot av ein styrke vi trudde høyrde heime i meir tropiske strøk.

Presenningen kjem opp, og snart er heile utsikta berre plastikk.

Det er ikkje lenger like kjekt å få det gamle glaset med på dans. Eg reiser meg, tørkar bordet og feiar dei sentimentale tankane vekk i same handvending. Tenk berre på straumrekningane vi fekk. Og kampen mot skitt og kitt og lort! Det var jammen ikkje lett å vaske glasa reine der eg tviheldt meg fast i karmen med mesteparten av kroppsvekta ute i friluft. Nei, med nye glas skal det bli betre bollar, sjølv om utsikta blir litt mindre spektakulær.

Romantikken og nostalgien har tronge kår i ein heim der det meste skal gå på skinner. Det er dei mest makelege løysingane som vinn fram, og dei fleste framstega har vi då også fryda oss over. Ta oppvaskmaskina for eksempel, den har vi aldri angra på, om utsikta frå oppvaskbenken var aldri så fin. Då dette helsebringande vidunderet kom i hus var to blitt fire, og gleda over å trykke inn knappen, sjå den vesle raude lampa lyse og høyre vatnet suse i røyra har fylt meg med ei glede som liknar gleda eg kjende som lita då eg vakna første juledag og kunne ta fram nye leiker. Berre at gleda over oppvaskmaskina har vart mykje lenger! Slik prøvar eg å trøyste meg sjølv medan eg eigentleg, inst inne, sørgjer littegrann over dei elendige, utdanka ruglete glasrutene som var så fine å sjå på.

Men hus får vere hus, så kan hytte vere hytte.

Der skal vi endeleg sette grenser for makelegheita sin inntogsmarsj.

Eg gir deg eit hint: Såpa i ronga på oselvaren, inne i naustet. Kaldt sementgolv under nakne føter. Mjukt, varmt vatn frå ein gamal dusj (som til alt overmål er festa mot ei treski med kandaharbinding montert på sokkel av noko tjærebreidd trevirke av eit slag som vi sikkert fann i ein krok). Doggskya frå den varme dusjen i møte med lysstripa frå døra som står på gløtt mot kveldssola. Vil vi verkeleg bytte ut alt dette med eit nytt bad? Kva er vel ein hygienisk såpedispenser på fliseveggen mot Dr. Greve i ronga på ein gamal båt?