I Noreg har vi mange dialektar som fortel om kva for fjellsprekk eller landsby som hyste oss som born; eller sosiolektar som røper om vi er kondisjonerte eller proletære. Vi har munnleg språk og skriftleg språk.

Språket har mange funksjonar. Det skal uttrykkja tankar og kjensler, formidla informasjon, overtyda, opplysa. Vi lever i ein flaum av verbal kommunikasjon, stundom trugar han med å riva oss med, stundom glir han forbi oss utan at vi ensar det, men stundom treffer han.

Orda blir ofte produserte for forstanden, for at vi skal oppfatta og forstå. Men språket kan også venda seg til hjarta; kommunisera med fleire sider ved mennesket på ein gong, få oss i tale på ein særleg måte. Det språket som lettast møter oss slik, er morsmålet vårt.

For meg, og mange andre i dette landet, er det nynorsk.

Folk trekkjer på skuldrene av oss, blir irriterte for at vi kjem dragande med bondemåls-gnålet vårt, eller flirer venskapeleg og uforståande av at vi verkeleg trur at slikt målstrev er noko å bry seg om. Vi er vande med det, men det er sårande likevel.

Sjølvsagt forstår vi bokmål. Dei færraste av oss blir sinte for at dei fleste gløymer eller neglisjerer dei språklege rettane våre. Få av oss protesterer og leverer illsinte språk-klagebrev i kommunale brevsprekkar. Medan somme bokmålsfolk ikkje kan drikka innhaldet i ein kartong som det står mjølk på, eller sleikja eit frimerke på ryggen dersom det står Noreg på det; så et vi nynorskfolk vår grøt i stor ro.

Men vil du verkeleg adressera ein bodskap til meg, så gjer det gjerne på nynorsk. Då vaknar eg, blir nesten rørt, og tenkjer: Du store verda, nokon har kome meg i hug, nokon tar meg på alvor. Eg vil gjerne takka alle dei som brukar språket mitt på skilt og plakatar, i fjernsynssendingar og radiokanalar, aviser og blad. Det gjer godt!

VIGDIS BERLAND ØYSTESE