Som aldrande mann vilde eg vera viss på å koma meg fram i god tid, so i min visdom (eller fåkunna?) ringde eg til Arna stasjon kvelden fyreåt.

Ein telefonsvarar melde at eg måtte ha ringt før kl. 18.00. Ja, ja, so fekk eg ringja Bergen stasjon då. Ei like blid røyst, men diverre ogso ein telefonsvarar, opplyste at tenestetidi var over kl. 17.00. Eg kunde bruka faks, eller so måtte eg ringja eit langt nummer med tre åttetal i enden. Faks har eg ikkje, so eg skjøna no at dette vilde verta ei vanskeleg sak, med mykje venting.

Eg ringde likevel, og ein ny telefonsvarar opplyste i minuttar og sekund kor lang ventetid eg vilde få. Til slutt kom eg inn i køen, og ei mekanisk stemme svara at alle kundehandsamarar var opptekne, so eg fekk venta. Og no vart øyra mitt fylt med musikk, utan at den på nokon måte gledde meg.

Kor lang tid dette stod på, veit eg ikkje. Ventetidi er alltid lang. Men endeleg var det eit levande og vetigt menneske som tok telefonen. Men røysti var langt frå bergensk, so eg spurde kvar eg no hadde hamna. Jau, det var Langesund. Tenk, til Langesund for å få ei melding om togtidi frå Bergen til Arna.

Men trur de meldingi var rett? Langesunds-dama kunde opplysa at det gjekk eit tog til Arna kl. 08.40 og eit kl. 10.30.

– Men det må vel gå noko i millom, meinte eg. Nei, det var få tog på den tid av dagen, var svaret eg fekk.

For å gjera ei lang soge kort, so fekk eg opplyst på jarnvegstasjonen den fylgjande dag at det gjekk tog til Arna kvar halvtime.

Fram og attende kom eg meg, men eg lærde at folki i Langesund burde halda seg til sitt eige område der dei var kjende, og at NSB i Bergen – som er landet sin nest største by – burde kunna yta teneste til kundane sine sjølv, og på ein langt betre måte enn den eg fekk.

LEIDULV HUNDVIN