Av Jomar Tjønn, Eirin Øvremjelde, Bjørn Ove Lindstad, Mona Ziener og Gunnar Hågbo 3. års sjukepleiestudentar

I artikkelen går to tredjeårsstudentar hardt ut mot sjukepleieutdanninga ved Høgskulen i Bergen. Dei står fram i kraft av sine posisjonar som studentleiarar ved utdanninga. Det må vera heilt klart at skal dei stå fram og meina noko på vegner av andre, her på vegner av nærare 500 medstudentar, må dei vera sikre på at dei har eit stort fleirtal i ryggen. Har dei det her?

Påstandar som «rot og kaos» og at «tilstandene har vært helt ville», er å trekkja ting altfor langt. Vi kjenner oss ikkje igjen i denne svartmålinga vi her får presentert, og vi er usikre på om vi går på same skule! Mogeleg at nokon har vore uheldige med lærarar og praksisplassar, men det gjeld ikkje for alle!

At det er ting ved sjukepleieutdanninga som må forbetrast, er dei fleste einige i, (noko som ofte er vanleg i større organisasjonar). Men å koma med påstander som at alle studentane er inkompetente og ikkje er skikka til å byrja å arbeida på til dømes eit sjukehus eller institusjon, er heilt feil. Berre det å gå ut og sei noko slikt om medstudentar, viser at studentleiarane er usaklege i sitt arbeid. Vi føler oss tråkka på og synest det er utruleg at nokon tek seg den fridom å uttala seg på våre vegner utan å ha rådført seg med oss. Me vil her berre kort trekkja fram noko frå undervisninga frå førsteåret der vi blant anna fekk høyra om korleis ein utviklar klinisk kompetanse i sjukepleien. Sjukepleieteoretikar Patricia Benner (f. 1934) skriv i boka si «From Novice to Expert» (1984)om trinnvis utvikling av kompetansen. Du startar som nybyrjar og endar som ekspert. Denne prosessen hevdar Benner tek i alle fall fem år etter endt utdanning, og då må ein ha arbeidt innan same praksisfelt. Så dei som trur at dei er ferdig utlært etter endt utdanning, må lesa leksa på nytt!

I tillegg er det eit viktig moment som er «gløymt» i denne artikkelen (kanskje med vilje?) Korleis tek studentane sjølve ansvar for eiga læring og utvikling? Her er det nok mange som kunne gjort meir, og ikkje minst er det fleire som kunne møtt på forelesingane.

Dersom skulen vår hadde vore så dårleg som studentleiarane her hevdar, er det rart at dei ikkje har skifta skule for lenge sidan. Vi kan trygt anbefala skulen til framtidige studentar, og vi har til no hatt fine, utfordrande og lærerike år ved Høgskulen i Bergen.