• Det er haust. No begynner alvoret, seier eg til bror og ser på midtstripa. Han ristar ueinig på hovudet og klør det siste myggstikket; han vil ha sommaren. Den er så lett og fri. Han seier at det er teikneseriefestival akkurat denne helga, at det passa grisedårleg å reise vekk. - Hausten ventar ikkje. Det er berre oss igjen, seier eg kort.

RAGNFRID TROHAUG

Til slutt kom regnet: Det er haust, foreldre er ikkje det dei ein gong var, og bror min nektar voksenlivet. Han vil ikkje. Det passa ikkje med hyttelukking no; det var så mye greier, damestyr, kompisar og teikneseriefestar. Eg kjenner båtturen i kroppen; lakrisen og voksenansvaret skvulpar der nede i magen. Bror har kroppen fylt av playstationtankar, rollespel og lekestue- liv. Bror har fått studielånet, fylt kontoen med vinterfor og for første gong skal eg ikkje vere voksen og ansvarleg aleine; saman skal vi kjøre sommaren vekk, vere voksne på foreldres vis, stenge hytta og stupe inn i hausten. Bror seier at det er det siste han gidder: Å bli voksen . Eg seier ingenting: sjølv har eg nett kjøpt meg leilegheit og skrive testamente som spesifiserer at broren ikkje skal bruke pengane på fjas. Bror min er glad han berre har seg sjølv og kollektivkompisane sine. Nord-Finland og hytta som må lukkast forsvarleg for vinteren; finsk skogtur var ikkje i planane til bror min akkurat no. Men for dei voksne i familien vår byrjar hausten alltid i Finland og med synet av Siikajokki som renn ut i Bottenviken.

Det var Pappa som lukka sommaren for hausten, stengde vatn og hang sterke hengelåsar på alle dører. Det var han som var stor og visste korleis sommar skulle bli til haust. Han bar meg alltid på akslene, lærte meg å sløye fisk, fyre opp i røykomnen og fortalde historier frå skogen og Kallevalla. Men det var før, det var då ein visste rekkefølgja på alle ting, då det var sommartur, skolestart, haustferie og advent og ingen trengte å uroe seg for nokon som helst. Alt til same tid, alt på same måte, og nokon var alltid eldre enn ein sjølv. Bror min sukkar. — Kvifor er det så mykje å gjere! klagar han og eg svarer ikkje, for eg veit at hovudet hans sikkert er ein annan stad enn i dei finske skogane. Det er sjølvsagt at eg er den som har med hugseliste.

Bror har bytt fag, bytt dame og seier han ikkje vil dette. Å stengje hytter er ikkje hans greie. Eg stirrar i vegen, tenkjer på utedo, vassrør som må tømmast. Eg er redd eg skal glømme noko, men seier ingenting. - Har du prøvd siste Playstation-spillet, spør broren utan å vente på svar. Han seier at det er dødskult, at han spelte heile helga med kompisane i kollektivet, at dei glømte tid og stad og to av dei forsov seg til jobben. - Du veit at han ville blitt glad for at vi gjorde dette, seier eg. Broren er stille litt, før han seier at han slo både Morten og Arild.

— Blitt stolt av oss som reiste heile vegen nordover, held eg fram. - Pappa stolte på at vi skulle bli voksne ein gong. Bror min er over på fotballspillet.

Bror min er tjuefem og glad for å vere heilt fri og utan bekymringar . Eg bytter emne, snakkar om ei fin bok eg les for tida, ei av desse som er trist og vakker på same tid. Bror min svarer det hadde vore kult å møte Erlend Loe, no som Tolkien berre er å treffe i himmelen, for Naiv. Super er den nest beste boka etter Ring e nes Herre .

— Spyr du ikkje snart av eventyr, Lek e stue- liv og gutar som ikkje får fingeren ut, spør eg. Han ser rart på meg. Bror min synest det er kult at eg kjenner ho eine, ja til og med to jenter som spelte i teveserien Lekestue .

- Desse bitch-aktige Lekestue -jentene er latterlege mannlege konstruksjonar! Kven gidd vel eigentleg å bruke tida si på barnehagegutar i tjueåra? Stemma mi er låg, men bestemt på veg gjennom Torneå-ødet. - Det er vel lov å like ein teveserie vel, smell han oppgitt tilbake.

Ser du ikkje at du er i ferd med å bli ein av desse vaksne guteslampane som sterkast av alt forsvarar retten til å spele playstation? Eg bit tennene saman og ramsar opp rollespel, teikneseriar (Rocky-stripa i Dagbladet er topp), Nick Hornby, Star Wars, Erlend Loe og ei endelaus rekke av filmar om forvokse gutar som kjøper leiketøy for alle pengane sine og har sure kjæraster med krav i lomma.

Playstationgutta har vel ikkje ofra organdonasjon ein tanke, avsluttar eg. - Det er vel ikkje så farleg, seier han lett mens vi glir gjennom Oulo. - Neivel, eg kan godt svinge deg innom Nokiafabrikken, seier eg mørkt og sakkar av. Eg veit akkurat kor den største Nokiafabrikken ligg, var der med far min den gongen Nokia var staute sjøstøvlar og kraftige bildekk.

— Du kan vel trenge aller siste nytt i leiketøysserien for voksne. Eg brøler. Han bit seg i leppa og vi er stille resten av vegen.

— Trur du eg klarer dette, spør bror min innover stien. - No er det hausten, Peter Pan. Han nikkar sakte. - Du har voksen-sisu ein stad der inne, seier eg og dunkar han i brystet. Så går vi mot hytta.