Når eg vel er framme, er eg så langt frå byen som det er mogleg å koma på våre kantar. Her er nokre få fastbuande, det er det heile. Her går ingen menneske forbi. Aldri.

Bak huset er det ein haug — haugen er der for å spara det gamle huset for sønnavind - der det går ein flokk med kviger nokre velsigna mjuke sommarveker. Så er dei borte. Sidan er det ingen der, korkje folk eller fe. Vel, ein gong var der eit par svenske flogefiskarar. Dei spurde om her var aure å få her på staden, og eg, som gjerne ville ha dei rike førekomstane for meg sjølv, mumla noko uforståeleg og gjorde som eg ikkje forstod kva broderfolket var ute etter. Tenk å skulle få heile Göteborg Flugfiskarunion hit! Og kanskje nokre støyande bergensarar på toppen!

Våre svenske brør gjorde eit par kast og fekk gudskjelov ingenting. Sidan har eg ikkje sett dei att. Og ingen andre heller, for den saks skuld.

Og godt er det.

Langt ute på fjorden ser eg av og til ein framand båt, elles har eg full kontroll med all sjøverts trafikk frå stovevindauga, herunder eit femtitals ender som eg et frukost saman med. Eg ved bordet, etter å ha lagt i omnen, dei på den grunne vika like nedanfor. I grålysninga kvar dag. Velsigna fuglar.

Det er det heile.

VI REISER heile vinteren no. Anten eg åleine, eller kona og eg. Eg synest synd i dei byfolk som ikkje har mogelegheit til slikt. Og endå meir synd i dei som har ein stad på landet, men ikkje brukar den. Året rundt.

Som lesaren etter kvart vil ha forstått, er det avsides der eg held til. Så avsides er det at du etter kvart må spørje deg for om du vil hit. Når dei fastbuande du treffer langs vegen ikkje lenger kan svare deg på kor du er, og ristar oppgitt på hovudet når du seier kvar du skal, då nærmar du deg. Ikkje mange mila att no, kan du trøyste deg med. Huttaheiti passerte du for ein time sidan.

DI MEIR UNDERLEG, då, det som skjedde sist helg. Vi hadde vore på landet. Igjen. Så fint hadde vi det at eg ringde sjefen om søndagen og forklarte at eg måtte ha fri måndagen òg. Sjefen forstod.

Då vi skulle reise måndag ettermiddag og hadde pakka sekker og bereposar og stod og skulle låse døra, var det nokon som sa: Hallo!?

Lesaren vil forstå at slikt ikkje skal kunne skje på ein så avsidesliggjande stad der ingen går forbi, og eg sa meg samd med lesaren og heldt fram med låsinga, utan å svara. Ho er litt treg, døra, no vinterstid.

Så sa det «hallo» igjen. No kunne eg ikkje lata som eg ikkje høyrde lenger. Var det underjordiske? Dvergmål? Skrømt? Var eg i ferd med å bli galen etter alle helgane i selskap med ender og aure på landet?

DENNE GONGEN snudde eg meg etter lyden, som kom frå haugen bak huset der det aldri går folk, berre nokre kviger om sommaren. Og to eingongssvenskar.

Der stod to kvinner. Ei eldre og ein ung. Hadde dei rover? Ville dei lokka meg inn i berget det blå?

På sett og vis, kan ein kanskje seia. Dei viste seg då eg kom i snakk med dei å vera representantar for Jehovas Vitner som på mystisk og uforklarleg vis hadde funne vegen til utposten. Som under mottoet «gå då ut og gjer alle folk til mine læresveinar» hadde forvilla seg hit ut.

Som om eg hadde behov for det. Eg som er omgitt av det guddommelege kvart sekund her i øydemarka.