Av Magne Fitjar

To politimenn i sivil kom og henta henne midt i skuletida. Dei fekk norsklæraren til jenta frå Kasakhstan til å gå inn i klasserommet. Ho vart spurd om å koma ut. Ho kom ikkje inn att for å seia ha det, ho ville ikkje, det var for vanskeleg. Så ho fekk ikkje sagt ha det til elevane ho hadde gått saman med i to år. Ho vart sett i ein bil til Oslo saman med mora, ein onkel og bestefaren.

På vekeplanen står det at Julia denne veka er med på musikk, skulptur og bading. Om halvannan månad skulle ho ha vore her i bursdag.

Men nei, folk frå Kasakhstan får avslag på søknad om opphald. Det har teke to år, og jenta har lært seg godt norsk. Ho tok til å kjenna seg glad og trygg. Det vi har fått vita gjennom jenta vår, som Julia har fortalt klassekameratane sine, er at faren er drepen og at før dei flykta, kom ei framand dame og kasta varmt vatn over Julia. Så er det trygt der? Vi kan ikkje svara på det, vi veit ikkje. Vi veit så lite om dette steppelandet på grensa mot Kina, ein tidlegare sovjetrepublikk.

Men denne dagen, 9. april 2003, kjende vi oss makteslause overfor ein stille okkupasjon av barnesinna i eit klasserom. Når det kjem til stykket, kan vi ikkje kjenna oss trygge når borna er på skulen. Nokon kan koma og henta dei, og den læraren du har mest tillit til, er med og hjelper så det skal gå glatt og utan for mykje oppstyr.

Dagen etter står pulten tom, slik han gjer det etter trafikkulykker.

Dei henta Julia 9. april 2003, midt på dagen, midt i skuletida, midt i barndommen. Dei har gjort det før, det er det som skremmer. Den dagen Saddam vart dregen ned frå sokkelen i Bagdad vart barnesinn i klasse 5A okkupert. Det var nok gode grunnar, det var nok behandla skikkeleg. Men dei kom til Klasse 5A på Undarheim skule, Husnes, Kvinnherad, Noreg, midt i skuletida, midt i leiken, midt i planen for musikk, skulptur og bading.

Vi har ein vemmeleg smak i munnen og barnet søv ikkje godt om natta.

Det burde ikkje vi heller gjera.