BT Magasinet

Matbutikkar er staden der delar av sjela di går for å døy

45 minutt i veka er maks.

Eg stod trykt inn mot eit alpefjell. Toppane strekte seg tre-fire meter over handlenivå, og sjølv om augo berre fekk med seg brotstykke, kunne eg namnet på dei alle:

Salt & Pepper. Mexican Fiesta. Og heilt der oppe, den nye obskure, likevel gode, vaffelchipsen frå Sørlandet.

At eg hadde hamna her, med trynet inn mot eit berg av frityr, var ikkje tilfeldig. Neste buss gjekk om ti minutt, Bergen var Bergen og buksene klissvåte. Rett inn, rett ut. Dessutan skulle eg jo berre ha ein squash, og ei urtepotte med koriander og østerssaus om eg var heldig.

Eg overvurderte meg sjølv og undervurderte alle andre.

Matbutikkar er staden der delar av sjela di går for å døy.

Aldri gå inn når du har dårleg tid, aldri, aldri, aldri gå inn i ein matbutikk like før ølsalet stengjer, og hald deg langt, langt unna matbutikkar du ikkje har peiling på. Daglegvarebransjen er meistrar på monopolistisk konkurranse, men elendige på planløysing. Og fredag ettermiddag kan du berre gløyma ideen om ei hyggjeleg veksling i tacohylla, for då speler ingen på lag. Ingen!

Det måtte verta havari. Fullstendig havari. Og anarki.

Matbutikken skifta logo til Sareptas krukke. Og plutseleg, ein stad mellom frosne torskeloins og quinoafrø, visste ingen lenger kva dei skulle ha.

– Fajitas? Serr?

Studentar, pensjonistar, turistar, far og born, mor og born, born utan foreldre, butikktilsette, ein fyr på skateboard og to på sparkehjul, rasa rundt i butikken.

Eg heiv etter pusten. Nærmast byksa mot Kims og Maarud for å søkja ly frå det lovlause samfunnet. Om eg ikkje var uroleg frå før, vart eg det iallfall no.

– Er du svolten, vesle ven? Vil du ha ei brødskive?

Blodsukkeret var på veg mot avgrunnen, og sjølv om eg kunne trengt ei mamma no, var det ikkje eg som fekk tilbod om næring.

Tæring derimot, ja, det stod eg for sjølv.

Ny forsking syner nemleg at 31 år gamle sure damer har høg forbrenning. Og når matbutikkane minner deg om labyrinten i Versailles, og i-landsproblemet omtrent veks ut or håret, ja, då går forbrenninga over i turbo.

– Hei, hei! Hallo? Er det mogeleg å opna ei kasse til?

Men, serr. Den einaste tida du verkeleg kan nyta å vasa rundt i ein matbutikk, er når du har ferie og har så god tid at du gløymer at du vasar rundt, og aller helst på ferie i eit anna land, som Frankrike, der matbutikkane heiter daglegvareforretningar og tomatane smakar tomatar.

Eller?

– 45 minutt. Det er maks. Han skal aldri vera meir enn 45 minuttar i matbutikkar i veka.

Veninna mi sin kjærast sin kompis hadde sett lyset. Han hadde erkjent faktum, pugga metoden og sete grenser. Og eg, på mitt aller mest sårbare, kjende korleis livslæra berre slo mot meg:

Å handla næring er eit naudsynt vonde. Og matkasser for små, for store. Kjenn ditt terreng, minimer eksponeringa.

– Hæ? Handlar du ikkje inn berre mat éin dag i veka?

Listekongen av ein ven var i sjokk.

– Noko anna er jo døden!

Salt & Pepper. Mexican Fiesta. Eg er i ferd med å stiga opp på ein ny topp. Listetoppen.

Og det skal ta meg maks 45 minutt i veka.

widget-list