Kaldt og godt

Poetane skrik ikkje høgast i bokhausten. Men det er dei lågmælte ein skal lyde til. Slik er det med diktdebutant Sindre Ekrheim. Med «Sjøen hugsar ingen barndom» viser han originalitet som gir von for framtida. Dette er ikkje lyrisk actionpainting etter innfallsmetoden. Kvart ord, kvart bilete er saumfare av debutantens - og den røynde bokmeldarens - poetiske superego.

Dikta er skrivne i eit etter måten konvensjonelt modernistisk formspråk med frie vers og rik besjelingsmetaforikk. Det som skil dei frå mykje anna er at subjektet held seg sjølv utanfor. Her finst aldri noko tydeleg eg. Poeten er som ein forskar som veit at det han ser alltid er farga av hans eige blikk, men som likevel freistar å halde subjektet utanfor perspektivet. Og når subjektet stundom dukkar opp, er det objektivert som eit du. Som i strofa som tittelen er henta frå: «Sjøen hugsar ingen barndom / i kulpen ovanfor steinane der du / leika naken i svart smeltevatn».

Ekrheim er fødd i 1967 og her finst fleire stader ein generasjonstypisk skrifttematikk. Fuglehimmelen kan bli «svart av punktum / i formasjon» og «setningane snodde seg / langs kysten». Slike dikt kan bli introverte og liksom ventande på litteraturvitaren som skal fullende dei med sine estetiske teoriar. Men Ekrheim er for mykje av ein romantikar til å vere ein forseinka nittitalsdebutant, til dømes i ein hemningslaus bruk av fuglen som metafor for poeten sjølv: «Mot kveld glir fugl langs bergveggen, ned i djupet».

Det er ein berande tematikk at poesien allereie finst omkring oss, innskriven i landskapet, og at det er poeten si oppgåve å stenografere dette med sine språkteikn. Etter at boka er ferdig «er arket kvitt», som i eit dikt av Hans-Jørgen Nielsen eller den unge Jan Erik Vold: «Ei snømark / utan fuglar breier seg / ut i ein ny / vinter.»

Dei som set pris på rein poesi bør unne seg Ekrheims poetiske samlag. Sjølv vonar eg han kan sleppe til det ureine i noko rikare mon. Som når den kliniske observasjonen av ein unge på sykkel brått blir broten av «Bulken i / sykkelskjermen [som] lagar skrapelyd». Meir ulyd og mindre kontroll ville gjere dette til eit varmare univers. Og det ville gjere Ekrheim til ein meir utettervend og - etter mitt syn - endå betre poet.

^{HEMING GUJORD}

Enig med vår anmelder? Si din mening her.