Det er seinsommar.Far, mor, son og hunden Eyolf er samla på hytta. Sistnemnde får alt her ein sentral plass i det som etterkvart liknar ein stilstudie i familie-uhygge, for bak idyllen er farens mørke sinn i ferd med å utsletta familien.
På grunn av ein bagatell får den uskuldige Eyolf unngjelda for fars sinne, og endar dermed sitt hundeliv på mest urettferdig vis denne sommardagen ved Lysvann, eit tjern som dannar eit geografisk episenter for det løyndomsfulle mørket vi snart forstår omsluttar familien. Med filmatisk selektivt blikk styrer hovudpersonen lesaren gjennom ein barndom prega av frykt for ein lunefull og mildt sagt distansert far.
Bestekompisen Gustav og hans lune familie blir eit motstykke til den terroren som pregar hans eigen heim, og vi får eit hjarteskjerande bilete av eit forsømt barn. Ikkje minst er dette ein roman om dei nedbrytande kreftene det rommar, og prisen for å veksa opp i ein kjærleikslaus heim.
Forteljinga er effektiv,språket elegant og informasjonsmengda akkurat så sparsam at spenninga held seg. Kort sagt, Midthun imponerer − ikkje minst ved å få velkjente motiv som eit konfliktfylt far-son forhold og ein ung manns vanskelege oppvekst ein stad i utkant-Noreg til å framstå forfriskande nytt. At stemninga i familien er framstilt einsidig negativ, og at den nærast sadistiske faren ser ut til å mangla alt som heiter menneskeleg varme, svekkar i blant dessverre truverdet.
Mot slutten slit eg dessutan med å godta plotet: Opningsscena med Eyolfs drukningsdød er uhyrleg, ja så sterk at den åleine dannar bakteppet for resten av handlinga, med den stakkars Eyolf som ein katalysator for det heile.
Det spørs om den strålande starten slår beina under resten av romanen: Har forfattaren spent opp eit større lerret enn han maktar bleika? Likevel, dette er ein gnistrande god debut og tidvis heilt strålande romanhandverk.
Er du enig med vår anmelder? Si din mening i feltet under.
KOMMENTARER Våre regler