Fotballaget Liverpool skal ha nærare 30.000 i den norske supportarklubben. Ein kunne såleis tru det finst ein stor marknad når Stig Inge Bjørnebye no har gjeve ut bok om tida (åtte år) som fotballproff hjå dei raudkledde. Men både forfattar og forlag overraskar med den heller tynne flisa (111 små sider).
«Løsrivelse» handlar i svært liten grad om oppturar og nedturar, treningar, triumfar og kvardagar i lag med andre stjernespelarar. Forlaget har heldigvis vore tru mot Bjørnebyes tekst, og utelate både biletdel og karriereoversikt, men forfattaren har vore nesten for streng med seg sjølv.
«Løsrivelse» er altså ingen tradisjonell fotballbiografi. Boka handlar om ein som vart riven laus frå dei verdiane han stod for, då han kom til ein annan kultur, og om ein som freista å riva seg sjølv laus att, frå den luksus og dei kjendisprivilegia han ikkje kjende seg heime i. «Det skjedde noe med takknemligheten min. Jeg kjente at en av de viktigste verdiene fra oppveksten var truet. Jeg tok meg selv i å utfordre den kvaliteten jeg satte mest pris på at jeg hadde. Ansvarsfølelsen ble truet av overdådigheten, og jeg hadde følelsen av å miste kontroll.»
Den psykologien og dynamikken som forfattaren skildrar her, er interessant tematikk. På ein måte kunne ein vona det var dei ihuga fotballtilhengarane som fekk dette skråblikket på stjernedyrkinga i hende. Bjørnebye ser godt, og skildrar godt. Han pendlar greitt mellom episodar og refleksjonar, og viser fram like mykje som han forklarar. Likevel synest eg boka manglar noko av eit tvisyn. Det må då ha vore litt stas å bu på det mest luksuriøse hotellet i verda? Litt moro med fotballkampar mot Manchester United? Litt godt med lukta av nyklypt gras? «Løsrivelse» risikerer å bli så mørk at ein ikkje ser anna enn Bjørnebyes svartsyn.
Det siste kapitlet peikar seg særleg ut, i negativ lei. Her handlar det ikkje så mykje om Bjørnebye sjølv som om mediefolk - som trampa inn på tomta hans då han stod i sluttpakkeforhandlingar som trenar i Start. Her verkar forfattaren aller mest hemngjerrig. På sitt beste dreier boka seg om ein bortkomen son - som ikkje kunne lika sitt eige sløseri.
GUDMUND SKJELDAL
Enig med vår anmelder? Si din mening her.
