Regissør Mahamat-Saleh Haroun vakte stor oppsikt då han i fjor vart den første frå Tsjad som vann ein pris på Cannes-festivalen med filmen «En mann som skriker».
Filmen er historia om Adam, som har gått under namnet Meisteren sidan han vann det afrikanske symjemeisterskapen for 40 år sidan. No tilbringer han sekstiåra som bassengvakt på byens finaste hotell med sonen som assistent. I hans auger, den perfekte tilvære.
Men då innsparing fører til at hotellet må kutte ned til berre éi badevakt vert kvardagen snudd på hovudet. Meisteren går frå bassengvakt til portvakt, og må utføre arbeid i den steikjande, afrikanske sola i ein uniform som er to nummer for liten. Samtidig byrjar uroa i landet å nærme seg, borgarkrigen står for dør. Myndigheitene krev at alle bidreg med pengar eller militær muskelkraft. Adam er fattig, og for gammal til å kjempe. Men han har ein son.
Trass i tittelen, er det lite skriking i denne filmen. Haroun har uttalt at den beskriver eit stille skrik mot Guds fråvær, ikkje ein reaksjon på motgang. Eg ser poenget. Diskusjonen om Guds tilstadeverelse dukkar fleire gongar opp i filmen, og står – som vanleg – heller ubesvart.
Adam er ein stolt mann. Forandringa han gjennomgår i filmen er skjelsetjande, og visar kva tap av status og livsløgner kan gjere med ein ellers velfungerande samfunnsborgar og familiemann.
Filmen har eit vakkert foto, og skildrar det afrikanske landskapet i kraftige fargar. Skilnaden mellom det fattige og etter kvart krigsherja Tsjad, og hotellet som den vestlege oasen midt oppi alt skapar ein interessant kontrast. «En mann som skriker» sine første to akter er glimrande film. Diverre mistar me litt fokus mot slutten av filmen, og den ender opp med å bli ein transportetappe mot forløysinga.
Er du enig med vår anmelder?
EIN STOLT MANN: Forandringa Adam (Youssouf Djaoro) gjennomgår i filmen er skjelsetjande.
