Skrik mot bygdedyret

I DEN FIKTIVE BYGDA Skoddeheimen bur ungdomsskuleeleven Alma. Ved sidan av det kvardagslege, kjedelege livet i bygda har ho to problem; at den lokale kjekkasen Artur ikkje er hennar kjæraste, og at ho er ustyrteleg kåt - på ein måte berre ein 15-åring kan vere.

«FÅ MEG PÅ, FOR FAEN» er basert på Olaug Nilssen si bok med same namn. Men der boka beskreiv tre ulike kvinner sine frustrasjonar, har filmen fokus på den yngste heltinna si seksuelle oppvakning.

Dagane til Alma går gjerne med til å dagdrøyme om korleis hennar pasjonsfylde liv burde ha vore, men dette vert som oftast ikkje nok. Difor har ho teke i bruk sextelefonar, til den grad at ho har eit merkeleg venskapsforhold til sin «serviceutøver», Stig.

PÅ EIN BYGDEFEST TEK plutseleg Artur kontakt, og utanfor ungdomshuset er Alma sikker på at han dreg lemmet sitt ut av buksa, og stryk ho på låret med den.

Men er dette ei merkeleg form for usikkert kjærteikn frå ein ung gut, eller nok eit vesen frå Alma sin fantasi? Artur benektar sjølvsagt alt, og skriv det på kontoen for Alma sine mange dagdraumar. Hendinga førar til kallenamnet «Pikk-Alma», og ho vert raskt fryst ut frå det vesle samfunnet på skulen.

«Få meg på, for faen» er regissør Jannicke Systad Jacobsen sin første heilaftens film, og ho visar stø kurs mot noko eg håpar vert fleire. Ho har óg skrive manuset for filmen, og har fått anerkjennelse for det ved å einstemmig vinne juryens manuspris ved årets Tribeca-festival - ein filmfestival for uavhengig film i New York.

TENÅRINGSSEKSUALITET har me nemleg sett før på lerretet, men sjeldan har me sett ein så ærleg versjon. Her er ikkje utagerande, ung seksualitet teke med kun for humoristiske poeng eller for å vise fram flotte kroppar, men for å vise oppriktig korleis det er å vere full av hormoner midt i eit personleg helvete. Filmen er framleis morosam, og byr på mang ein latter, men mistar aldri særpreget. Det er godt å sjå at ein ikkje er nødt til å etterape amerikansk film for å dukke opp på lerretet her heime.

DER «BARE BEA» viste ein lett karikatur av den norske forstaden, er Skoddeheimen ein lett karikatur av den norske fjordbygda. I «Få meg på, for faen» fungerar denne utmerka som miljø for historia.

For ein som sjølv har vokst opp på sin slik stad er dei ulike figurane i Jacobsen sitt univers lett gjenkjennelege, både på godt og vondt. Her har ein dei eldre damene som veit alt om alle naboar, han eine fyren som merkeleg nok alltid har hasj, og den unge, radikale jenta som har politiske ambisjonar langt utom eiget gardstun.

SKODESPELARFERDIGHEITENE er litt varierande, men filmen tek på ingen måte skade av det. Hovudfokuset er på det hittil uskrivne bladet Helene Bergsholm, som gjer ein knakande god debut som Alma. Ho taklar godt balansa mellom det uskuldige unge og det hardbarka hormonelle. Ho er eit godt eksempel på at Statens Teaterhøgskule ikkje er den einaste kjelda for norsk skodespelarkunst! Når det er sagt, Henriette Steenstrup gjer på ingen måte skam på utdanninga si, i rolla som Alma si mor.

FILMENS FORHOLDSVIS korte speletid får meg til å tenkje at det kanskje hadde vore mogeleg å utforske fleire av figurane frå dette universet, og kanskje ta med meir av dei opprinnelege historiene frå boka. Lengda er like vel passande for filmen, og sjølv om slutten kjem raskt, sat eg tilfredsstilt attende i kinosetet etter filmens klimaks.